Avrupa'nın demografik problemi / The demographic problem of Europe

Başbakan’ın ısrarla 3 çocuk istemesinin altında aslında belli bir mantık var. Gerçi şu anda mevcut nüfusun sürdürülebilirliği için gerekli rakam üç mü iki mi bilmiyorum ama Avrupa’nın içinde bulunduğu büyük açmaz da işte bu. Hem alttan yeni nüfus gelmiyor hem de mevcut nüfus yaşlandığı için onların sağlık ve bakım giderleri sosyal güvenlik bütçelerinde büyük açıklar yaratıyor.

Tabii Avrupa’da el emeğine dayalı üretimin ve tarımın yerini otomasyon aldığı için ve hizmet sektörü sürekli büyüdüğü için eğitimsiz nüfus ihtiyacı da bir yandan azalıyor yani bir nevi doğal seleksiyon yaşanıyor. Kalifiye olamayan boş bir nüfus kalabalığı yaratmaktansa her bireyin değerli olduğu bir toplum yaratmak daha önemli. Zaten küreselleşme denilen süreç ve kapitalizmin dayatmalarıyla dünya serbestleşen ticaret ortamıyla birlikte varolduğundan beri en hızlı nüfus hareketlerini yaşıyor. Artık kimse kendi küçük adasında diğerlerini dışlayarak yaşama şansına sahip değil.

Avrupa’nın yapması gereken de ciddi bir entegrasyon sistemiyle göçmenleri A.B.D.’nin yaptığı gibi kendi ülkelerine çekmek ve şu anda eksik olan dinamizmi sağlamak. Aksi halde tam adına uygun şekilde ‘yaşlı kıta’ olmaktan kaçamayacak ve ekonomik olarak da büyük çöküşü engelleyemeyecek.

Bu yüzden de A.B.D. bence hem topraklarının büyüklüğü ve verimliliği, hem doğal kaynak zenginliği hem de nüfusunun bu topraklara göre az ve genç olması nedeniyle daha uzun yıllar dünya liderliğini kimseye bırakmayacaktır. Steve Jobs’un dediği gibi belli oranda aç ve bilgisiz olmak mücadeleyi ve başarma isteğini getirir ki dünyayı döndüren de zaten milyonlarca yıldır bu dürtülerdir. Zirvede olmak genellikle düşüşün başlangıcıdır.

 

There is a certain logic behind the Turkish Prime Minister’s call for 3 children for each family. I am not sure whether two or three children are enough to sustain the current population but this is exactly the big problem in Europe. There is not a new generation coming from behind big enough to cover the health and care expenses of the elderly which by the way live longer each passing year thus causing huge deficits in the social security budgets.

Of course in Europe manual labor and agricultural labor is replaced to a big extent by automation and a growing service sector therefore allowing less need for an uneducated population which in a certain sense is a form of natural selection. Instead of a population with little qualifications, it is more important to create a society where each individual has value. The globalization process and the increasing pressure of the capitalist system and free trade environment the World is going through a period of massive population movements. Nobody can live on his small and isolated island anymore alienating the others.

The European states in my opinion need to create a very serious and detailed immigration system similar to the U.S. to integrate the immigrants in their countries and acquire the dynamism that they are lacking. Otherwise, as it is called, it will not be able to avoid becoming the ‘Old Continent’ and impede an economic downfall.

This is why I think that the U.S. will continue to be the World’s super power for a long time because they have a big land which is mostly empty with rich natural resources and a young population. As Steve Jobs had said ‘Stay hungry, stay foolish’ which are the driving motives for success and struggle that the human beings have as an instinct for millions of years. The peak is usually where the downfall begins.

Demokrasiye bir alternatif / An alternative to democracy

En ideal yönetim biçimi olmakla beraber demokrasinin de içinde barındırdığı zaaflar nedeniyle uzun süredir kafamda kurgulamaya çalıştığım ama nihai bir format veremediğim meritokrasiye benzer bir sistem düşünüyorum. Hatırlarsanız Aysun Kayacı bir zamanlar çok basit bir ifadeyle ‘neden benim oyum dağdaki çobanın oyuyla eşit sayılıyor?’ diyerek ciddi bir tartışmayı başlatmıştı. Ben açıkçası bu noktada seçkincilikle de itham edilsem bu mantığı çok haksız bulmuyorum, en azından irdelemeye değer olduğunu düşünüyorum. Kafamdaki kurguya göre herkesin oyunun bir değeri olmalı ve bu değer; eğitim düzeyi, yaş, yaşadığı yer, ekonomik gelir düzeyi vs. vs. gibi kriterlere bağlı olmalı ve her kriterin de bir katsayısı olmalı. Tabii buradaki sorun da bu kriterleri ve ne kadar ağırlığa sahip olacaklarını kimlerin belirleyeceği.

 

H.L. Mencken’in de bir zamanlar söylediği gibi: ‘Bir politikacı belli bir mevki için aday olduğu zaman karşısında mantıklı düşünen adamlar değil, en belirgin özellikleri en basit fikri bile tartmaktan aciz, duygularıyla hareket eden cahil bir kalabalık görecektir. En baskın sahip oldukları duygu ise anlamadıkları her şeye karşı büyük bir korku ve dirençtir. Bunun karşısında politikacı ya bu sürüye uyacak ya da kaybolup gidecektir...

 

Although it seems the most ideal governing method, many defects of democracy made me think about a system which might be called a sort of meritocracy. In Turkey, some years ago a famous fotomodel had bluntly expressed this idea simply by saying ‘why is my vote equal to a shepherd who lives on the mountains?’ and started a big discussion. Although I may easily be regarded as an elitist, I don’t find this reasoning completely wrong, it deserves at least some reflection. According to my thinking, every vote must have a value and this value may be determined by many coefficients such as level of education, age, residence, annual income etc. Of course, here the problem is who will determine these coefficients? As H.L. Mencken put it with his words some time ago:

When a candidate for public office faces the voters he does not face men of sense; he faces a mob of men whose chief distinguishing mark is the fact that they are quite incapable of weighing ideas, or even of comprehending any save the most elemental — men whose whole thinking is done in terms of emotion, and whose dominant emotion is dread of what they cannot understand. So confronted, the candidate must either bark with the pack or be lost...

Nüfus - refah ilişkisi / The relationship between population and welfare

Çok bariz bir gerçek aslında gözümüzün önünde. İtalya’nın 1930’da nüfusu 40 milyon, bugün 60 milyon. Fransa’nın 1930’da nüfusu 41 milyon, bugün 63 milyon. Almanya’nın 1930’da nüfusu 63 milyon, bugün 85 milyon. Türkiye’nin 1927’de yapılan ilk nüfus sayımında nüfusu 13,6 milyon, bugünse 75 milyon!! Esasen yaşadığımız sıkıntıların temelinde bu hızlı ve plansız nüfus artışı yatıyor. İstanbul’un nüfusunun 1950’de 1 milyon olmasına bugün inanmak ne kadar zor. Dünyada 60 yılda 15 kat büyüyen acaba kaç tane metropol var? Bu artışa paralel sağlık, eğitim, belediye hizmetleri sağlanamayınca ortaya bugün ülke yönetiminde söz sahibi olan insanlar çıktı. Yani hiçbir şey tesadüf değil. En azından uzun vadede.

Actually the obvious fact is right in front of our eyes. Italy had a population of 40 million in 1930 and has 60 million today. France had a population of 41 million in 1930 and now it has 63 million people. Germany had a population of 63 million in 1930 and today 85 million. Turkey had its first official census in 1927 and had a population of 13,6 million and today 75 million!! The main reason behind our problems is this fast and unprogrammed population increase. Istanbul in 1950 had only 1 million inhabitants which seems hard to believe considering that there are 15 million people living in this megapol today. Can you tell me if there is any city in the whole world including cities like Calcutta, Shanghai or Bombay which grew 15 times in 60 years? Of course no adequate health, education or municipal services were provided which caused the people who are in charge to rule the country today. Nothing is coincidential. At least in the long term.